پی نوشته ها و سرگذشت دل تنگی های من

خسته شدم از این روزگار

دانشجوی ایرانی — Wed, 07 Feb 2007 18:11:00 GMT

خسته شدم از این روزگار

از این دو رویه بودم مردم

از این تفاوتهای فاحش. از اینکه میان پیشت یه حرف میزنن و میرن اونطرف به راحتی نقضش می کنن.

تا به کی باید تحمل کرد. باید دید و هیچی نگفت. باید دید که به راحتی تفاوتها داره استعدادها رو ویران می کنه. تو یه مقیاس کوچکی مثل تهرون، تو یه فاصله ۱۰ کیلومتری از نظر بعد مسافت، تو جنوب شهر تهرون، محلات مولوی و شوش و ... دختر ۱۸ و ۱۹ ساله واسه یه لقمه نون واسه خونه مردم کار می کنه و گه گاهی هم میشه که دستش رو دراز می کنه پیش این و اون، دیده میشه که عده ای هم به سمت کارهای ناشایست کشیده میشن، پسرای که می تونن نسبت به دخترای خونه آزادی بیشتری داشته باشن، وقتی گذری پاشون به شمال شهر باز میشه و این تفاوتها رو میبیننف پیش خودشون میگن چرا من نباشم و چرا من نداشته باشم. وقتی می بینن که جامعه برا اونا ارزشی قائل نیست و فقر خانواده نذاشت درس بخونن و تخصص پیدا کنن، فقر و اعتیاد گریبانگیرشون شده، چیکار می تونن بکنن جزء اینکه برن سراغ کار خلاف. در حالی که تو بالا شهر تهرون که ثروت تو دست یه عده ای جمع شده و نمی دونن از زور داشتی چیکار کنن،‌طرف نمی دونه باید چی بخوره و چه بپوشه و چی سواره بشه. ای خدا اینه اون حکمتت که گفته بودی؟

به خدا وقتی گذرم می افته به اون طرفا و تکدی گری دخترای ۱۸ ساله و کم سن و سال تر از اونا را می بینم، به این موضوع فکر می کنم که چرا باید دختری تو همون سن و سال یه ۱۰ کیلومتر بالاتر با بابا و مامانش سر این که برن فرانسه یا کانادا بحث میکنه.

باید چشم بصیرت داشته باشی و اینا رو ببینی. اگه دلت با مردمت باشه، برا اونا و با اونا باشی اون زمان می تونی بفهمی من دارم چی میگم.

خدایش این چه حکمتی هست؟ خدا چی رو می خواد بگه. چرا اینقدر تفاوت؟

دلم دیگه ریش ریش شده. تحمل این جامعه و مردمش که همه کارشون شده دو روی برام عذاب آور شده. دیگه تحملم طاق شده، نمی تونم ببینم و چیزی نگم و بریزم تو خودم. نمی تونم ببینم و کاری اگه از دستم بر میاد انجام ندم. ای خدا!

خیلی وقتا خیلی چیزا رو گفتم و خیلی حرفا رو زدم و از خیلی ها ضربه خوردم. خوب این چیزی است که تو این سالها باهاش اخت شدم. و اینو فهمیدم که واسه هدفی که دارم و راهی که انتخاب کردم ثابت قدم باشم. نامهربانی زیاد و آدم فروشی زیاده ولی واسه اهداف والا، این نامهربانی ها نباید مانع راه باشه.

تا زمانی که تو این مملکت بخوان بطری آب دماوند رو ۰.۵ لیتری بدن ۲۰۰ تومان و بنزیت ۱ لیتر باشه ۸۰ تومان، هیچ انتظاری هم نمیشه داشت که به جایی برسیم. باید خودمون بپا خیزیم و اینکه بگیم دولت بیاد حل کنه، کاملا انتظار غلطی هست و تا زمانی که نان تو این مملکت باشه قرص ۱۳ تومان همینه. من شخصا مخالف گرانی نیستم. بگذار همه چی گران باشه ولی درآمد سرانه مردم بالا باشه تا بتونن برا خودشون پس اندازی داشته باشن.

اگه نون لواش بشه قرصی ۵۰۰ تومان که قیمت واقعیش هم همین حد است، دیگه طرف نمی ره نانوائی واسه یه خانواده ۵ نفره با قیمتی ۱۳ تومان ۲۰ قرص نان نمی خره که نصفش رو بریزه تو سطل آشغال. به همین راحتی نان رو میرزین دور.

تا زمانی که بنزین رو اون بالا شهری با درآمد ۵-۶ میلیونی و اون فقیر پایین شهری هر دوشون لیتری ۸۰ تومان استفاده کنن، به نظر شما میشه امیدی داشت؟

تحمل این تفاوتها خیلی سخت است.تو تمام ممالک گران ترین مبالغی که مردم پرداخت می کنن واسه سوخت و نان و آب است در حالی که تو این مملکت از همشه ارزون تر همین سه قلم استف آبی که تو تهرون مردم استفاده می کنن تو خونه هاشون لیتری ۱ تومان براشون تموم میشه، در حالی که برا این آب لیتری ۲۸۱ تومان هزینه می شود.چرا؟

من که دیگه نمی تونم.

کم آوردم.

فاصله انگشتان دست

دانشجوی ایرانی — Wed, 07 Feb 2007 17:45:00 GMT

* می دونی چرا بین انگشتان دست فاصله هست؟ چون یه روزی یه دستی پیدا می شه که این فاصله رو پر کنه

* همه چیز را بخاطر تو دوست دارم من غم را در سکوت ،سکوت را در شب،شب را در بستر ،بستر را برای اندیشیدن به تو دوست میدارم من عشق را در امید ،امید را در تو ،تو را در دل، دل را در موقع تپیدن به خاطر تو دوست دارم ای دوست من خزان را به خاطر رنگش، و بهار را به خاطر شکوفه هایش و خدایی که دل را برای تپش ،تپش را در پاسخ ،پاسخ را در چشمان قشنگ تو برای عصیان زندگی آفرید دوستدارم

لطفا کمی مکث کنید!!

دانشجوی ایرانی — Wed, 07 Feb 2007 14:25:00 GMT

رسیدن به اوج کار راحتی نیست ،اما در اوج ماندن کار بسیار سختی است .
زمانی عاشق می شوی که در قلبت جایی برای عشق وجود داشته باشد.
آینده از آن توست ، اگر از امروزت حداکثر استفاده را ببری .
تنها زمانی پیر شده ای که احساس پیری کنی.
توانمندی و قابلیتهای تو به اندازه ای است که آنها را ببینی.
یاس و ناامیدی تنها به دنبال آدمهای ضعیف می گردند.
تنها زمانی به عقب برگرد که بخواهی درسی از گذشته ات بگیری.
کسانیکه سریعتر میروند همیشه زودتر به مقصد نمی رسند.
قدرت واقعی در منطق قوی تو نهفته است.
تاریکی و سکوت شب زیباست به شرط آنکه در آن تاریکی ، روشن فکر کنی.
می توانید بهترین باشید ، کافی ست که بخواهید و اراده کنید، باور کنید.
به همین سادگی . لطفا کمی مکث کنید!!

بهونه موندن

دانشجوی ایرانی — Wed, 10 Jan 2007 13:18:00 GMT

سلام ای تنها بهونه واسه موندن نیستی تا آواره ات شوم چه می شود کرد در به در نبودنت می شوم

معنی واژه عشق

دانشجوی ایرانی — Sun, 03 Dec 2006 23:06:00 GMT

عشق یعنی انتظار و انتظار

عشق یعنی هر چه بینی عکس یار



عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی لحظه های ناب ناب

عشق یعنی رفتن و ترک دیار

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست

عشق یعنی هر چه در دل آرزوست

عشق یعنی یک تیمم یک نماز

عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی یک تبسم یک نگاه



عشق یعنی پیش محبوبت بمیر

عشق یعنی بندگی آزادگی

تنهايی من

دانشجوی ایرانی — Fri, 01 Dec 2006 03:08:00 GMT

خاطره ی حرفای کسی که دوسش داشتی هميشه با ادم می مونه ولی حيف.... احساس میکردم قلبم داره اتش میگیره حرفاش توی مغزم می پیچید یاد اوری حرفاش چنان اتشم میزد که گلوم میسوخت پشتم میلرزید و وحشترده زیر اوار غمش له میشدم اینبار از خودم هم متنفرم و زیر اوار راه فراری نمیبینم چطور ان همه زیبایی و محبت اسیر زندان سرد شد و با بی تفاوتی خاموش شد نفهمیدی چطور قلبم پاره پاره شد و دم نزدم .

این روزها عجیب دلم گرفته ...

دیگر پرواز پرستوها برایم زیبا نیست . دیگر دستم پرده آویخته شده از پنجره را لمس نمیکند و کنار نمیزند ...

چقدر از خودم خسته ام ؛ چرا که دیگر حتی چشمانم ، مسیر نگاهش را برای چیدن ستاره به سوی آسمان پرواز نمیدهد و من ... آری عجیب دلم گرفته ....

تنهاییمو قسمت میکنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

کجای بی وفا؟ رفتی و منو تنها گذاشتي

دانشجوی ایرانی — Fri, 01 Dec 2006 03:03:00 GMT

راه بين من و تو دورترين فاصله شد...

برای به هم رسيدن دلا بی حوصله شد...

حالا امروز ديگه من اسم تو يادم نمياد...

ديگه حتی دل من خاطره هاتم نميخواد...

قدر دان باشیم نه اینکه شکننده دل پاکشان.

دانشجوی ایرانی — Thu, 30 Nov 2006 17:30:00 GMT

به نام يگانه خالق سزاوار پرستش

با عرض سلام خدمت شما و آرزومند بهترين آرزوها و خوش ترين لحظات برای شما و خانواده محترمتان.

چتر حمایت او را احساس می کنی............ ......... .زمانی که خواهر توست.....

گرمای محبت او را احساس می کنی............ ...زمانی که دوست توست.....

هیجان و عشق او را احساس می کنی............ ...زمانی که عاشق توست.......

از خود گذشتگی او را احساس می کنی...........زمانی که همسر توست......

پرستش وایثار او را احساس می کنی..........زمانی که مادر توست....

دعای خیر او را احساس می کنی..........زمانی که مادر بزرگ توست

وباز هنوز او استقامت دارد............ ......

قلب او بسیارظریف و شکننده است

بسیار شوخ وشیطان............

بسیار فریبا............

بسیار بخشنده............ ..

بسیار خوش آهنگ............ ..

او یک زن است............ ....

او يک زندگی است

و اين يه حقيقت انکار ناپذير است .

............ ......... ..

پس بيايم قدر مادران،خواهران، همسران و دوستان خود را بدانيم چون به معنای واقعی يه فرشته هستند.هديه الهی از جانب حق تعالی که منت بر ما نهاد.نيايد آن روزی که به خاطر خواسته های فانی اين دنيای خاکی و زودگذر خدای ناکرده دلشان را بشکنيم و احساسات پاکشان را فدای خواسته های خود بکنيم.خدايا همين جا ازت می خوام که همه شون رو به سلامت و سرزنده گی حفظ کن و نيار اون روزی رو که ما ارزش اين نعمت الهی رو ناديده بگيريم. چون اين يه واقعيته که پشت هر مرد موفقی يه زن فداکار ايستاده.

Respect And Love her

به او احترام بگذار و به او عشق بورز

در پناه حق تعالی هميشه ايام شاد و موفق باشيد.و غم را در کاشانه دلتان راهی نباشد.

ارادتمند همه دوستان عزيز: کيوان معصومی

افتخار شیر زن ایرانی- چرت و پرت موقوف

دانشجوی ایرانی — Mon, 27 Nov 2006 19:00:00 GMT

ای فضایی من! از اون بالاها یادت باشه اگر من معلوم نبودم حداقل به یاد من باشی. ( خوب فکر کنم دوزاری های همه آنتن داد ) بله، خانم انوشه انصاری اولین فضانورد ایرانی را می گویم. الآن واقعا بد دوره ای شده، راجع به این خانم با هر کی صحبت می کنم یا رگ حسادتش گل می کند و می گوید: آره پول زیاد این حرف ها را هم دارد! یا رگ فمینیستی از نوع ایرانی اش می زند بالا و می گوید: نخیرم ایشون امریکایی هست و ایرانی نیست! و خلاصه در این چند هفته با انواع و اقسام رگ و ریشه ها مواجه شدم که از همه خنده دارترش این بود که یک نفر گفت: این خانم اصلا ایرانی بودنش را هم ننگ می داند!!!

من اینجا راجع به بیوگرافی انوشه انصاری چیزی نمی نویسم، چرا که در خیلی از اخبار ،سایت ها و وبلاگ ها راجع به وی نوشته اند، حتی در دائره المعارف ویکی پدیا هم یک صفحه دارد. فقط خواستم بگویم اگر به جایی رفتید و دیدید طرف دارد حرص می خورد که چرا این خانم به فضا رفته، زیاد سخت نگیرید. حسادت است و کاریش هم نمی شود کرد. نمونه هایش را یک پزشک عزیز در اینجا جمع نموده است ولی اگر روزی انوشه خانم سر و کله اش این طرفها پیدا شد و وبلاگم را خواند، بداند که من بعنوان یک ایرانی، به چنین هموطنی افتخار می کنم.

افکار امثال من، انوشه و سایر بچه های همسن و سال ما در دوره کودکی با فیلم ها و سریال های تلویزیونی چندی همچون سریال پیشتازان فضا که راجع به سفرهای فضایی بود، شکل گرفت. در دوره ما دیگر کسی نمی خواست فقط دکتر و مهندس بشود. دوره کودکی ما مصادف بود با عصری که بچه ها دوست داشتند فضانورد و زیست شناس شوند یا به قطب شمال و جنوب مسافرت کنند و خیلی از کارهای نکرده و نشده را به منصه ظهور برسانند، افسوس که گردباد کینه و حسد وزیدن گرفت...

شاید من و شما پول لازم را برای سفر به فضا نداریم. امیدوارم شما هم به آنچه علاقه دارید، برسید. من مطمئنم که قرن ها بعد و حتی ده ها سال بعد، افرادی این مطالب را خواهند خواند و در ذهن خود نام بسیاری از ما ایرانیان این عصر را بر زبان خواهند آورد که کارهای بزرگی انجام داده ایم.

ما اینجوری ام دیگه. کاریش هم نمیشه کرد

راستی نظر یادتون نره. بنویسید هر چی دلتون می خواد.

(بدون عنوان)

دانشجوی ایرانی — Mon, 27 Nov 2006 17:45:00 GMT

با سلام خدمت همه دوستان این چند وقتی حسابی سرم شلوغ بود از یه طرف دنبال کارهای نشریه پرچین و کانون مازندرانیها و از یه طرف برنامه شمال و مراسم عروسی و از همه مهمتر مشغله کاری مانع از اون شد که دو هفته ای به وبلاگم سر بزنم.

دیگه نشد و حالا هم که وقت کردم یهو به یادم افتاد ای بابا من هم مثل اینکه وبلاگ دارم برم سراغش ببینم چی شده . که دیدم چند تا از بچه ها زحمت کشیدند و برام نظر دادن. دستتون درد نکنه، حسابی شرمنده کردید.

یه پیام هم برای همه اونائی که با ما نیستند البته منظور حضور فیزیکی شونه ولی خوب دل پاک و بی غل و غششون با ماست. به همه اونائی که عاشق مازندران و طرفدار شمالی های خونگرم هستند ما با تلاشهای بچه های گاهنامه، که من هم جز کوچکی از آنها هستم نشریه پرچین رو تا پایان آذرماه آماده چاپ می کنیم. اگه دوست دارین و منت بر سرما می ذارین، قدم رنجه کنید ما را یاری دهید. ارادتمند همه شما معصومی

نظر یادتون نره ها.